امروز رفته بودم سر مزار بابابزرگم.خدا رحمتش کنه آدم پر ذوقی بود اصلا شاعر بود.یادمه اون موقع که مریض بود و دوستاش می اومدن عیادتش با هم بصورت شعر صحبت می کردن.یادش بخیر منو خیلی دوست داشت چون اولین نوه پسریش بودم.یادمه وقتی آلبوم عکسای جوونیاشو نگاه می کرد همون موقع از خودش برام یه شعر گفت.شعرش این بود:

به یادگار من ای عکس عمر جاودانی باش

نمونه ای ز رنج و غم و زندگانی باش

در آن زمان که ز قبرم گیاه می روید

تو یادگار من و دوره جوانی باش